Zapraszam na wernisaż, w najbliższą sobotę (14.08) o godzinie 19 w Galerii Wieża na warszawskim Ursynowie, al. KEN 101.

Wystawę można oglądać w dniach 14-29.08; w soboty w godz. 17:00-19:30 i niedzielę w godz. 10:30-13:30, 17-19:30

Galeria prac “Czerń, biel i szarość”.

Przez ostatnie tygodnie pracowałam na tekturach (format 100×70 cm), dzieląc je na trzy strefy, różnicując powierzchnie poprzez rzeźbienie dłutkiem, doklejanie różnych przedmiotów, wydzieranie kawałków papieru. Przez ten techniczny zabieg “dokopywałam” się do podskórnej warstwy, również znaczeniowej. Zawsze interesowało mnie, to co dzieje się pod powierzchnią obrazu, oczywiście w sferze metaforycznej. Jakieś pęknięcie, rozdarcie, szczelina uruchamia wyobraźnię i podświadomie szukamy “drugiej strony”…

Każdy obraz jest opowieścią o nas samych, to w sztuce nic nowego. Zawsze pojawia się bardziej lub mniej osobisty wątek, nawet jeżeli podchodziliśmy do tematu formalnie, jeżeli interesowały nas tylko zagadnienia np. fakturalne, kompozycyjne itp. Stąd w moich tekturach cyrkoniowy naszyjnik mamy, okładka pisemka dla młodych komsomolców, znaleziona w opuszczonym domu kultury, w małej miejscowości na dalekiej Ukrainie, rozebrany na części zegarek, czy złote kocury z bluzy pamiętającej lata 80-te.
Nie wiem, na jak długo, ale na razie pozostanę przy tych czarno- białych wspomnieniach, może odkryję coś ciekawego pod zewnętrzną warstwą szarej, neutralnej tektury.

Galeria prac “Czerń, biel i szarość”.

“Dzieło nie jest tylko do oglądania ale trzeba z nim być , to nie jest przelotny romans.Nadzór osobisty nad ekspozycją , kreowanie własnego malarstwa , rzeźby lub grafiki i osobisty kontakt z widzem stwarza pewność własną artysty i odbiorcy. Wystawić w Galerii WIEŻA to zaszczyt.

“Nadbużański pejzaż”, pastel, wym.50×70 cm.

(…) VII Wystawa Ursynowskie Spotkania Twórców w Galerii WIEŻA z inauguracją 17 czerwca w dniu Patrona artystów Brata Alberta Chmielowskiego to nie jest zwyczajna ekspozycja. Są to dobrane piękne, poetyckie prace, w tym malarstwo symboliczne i abstakcyjne. Każda praca jest wielką niespodzianką dla gości galerii.”

Wystawa trwa od 17.06 do 04.07 2010r.

Słońce, miękko układające
się wzgórza, cisza
i przestrzeń.
I tylko ten cień krzyża, mogiły, czarne wstążki
na biało-czerwonym tle
burzą spokój
i przypominają, że
są ludzie niezastąpieni…

Nowosielce, 2010 r.

Enkolpion – kapsułka noszona na piersiach przez chrześcijan, zawierająca relikwie lub cytaty z Pisma Świętego. Enkolpion był niekiedy traktowany jak amulet. /Wikipedia/

Są drzwi i jest opowieść o drzwiach
Są drzewa i jest światło między drzewami
Jest człowiek i jest przestrzeń dookoła
Jest też człowiek z człowiekiem
Człowiek przeciw człowiekowi
Człowiek obok człowieka
Jest droga do celu
Jest droga donikąd
Jest biel i czerń
Jest koło i kwadrat
Jest poezja i malarstwo
Jest Dróżdż i Nauman
I nie istnieje jedno

Grzegorz Szupiluk:

TEATR ŚWIATA

rozmowy niedokończone
Twoja twarz nie do końca odkryta
moje sny niespełnione
oto ja w teatrze świata

myślałem że zobaczę Cię w aureoli
a Ty stałaś w kościele
w karmazynowej sukience
bałem się tej chwili
kiedyś mógłbym dla Ciebie umrzeć
teraz moją miłość ktoś wytarł
niczym gumką myszką

film nie obejrzany do końca
wiersz urwany wpół
moja nadzieja niczym zgasła świeca
oto ja w teatrze świata

* Ut pictura poesis (z łacińskiego - “poezja jak obraz”, “jak w malarstwie, tak i w poezji”), formuła pochodząca z Listu do Pizonów Horacego, przyjęta jako jedna z koncepcji estetycznych. Wyraża pogląd, iż malarstwo oraz poezja są do siebie podobne, ponieważ opierają się na tych samych zasadach imitacji (naśladowania) natury.

Horacjańskie pojęcie ut pictura poesis sugeruje, że poezja jest mówiącym malarstwem, a malarstwo widzialną poezją, ponieważ obie sztuki łączy podobny sposób naśladowania natury.

Przyjaciel to ktoś kto przychodzi
Do twojego domu z pakunkiem książek
I nie dba o nic a najmniej
O siebie kiedy go zagadnąć o zdrowie

Przyjaciel to ktoś kto o nieoznaczonej
Porze przychodzi do twojego domu
I nie zostawia cię z pakunkiem pięciu
Sześciu książek lecz pięknie

Opowiada gdzie był i u czyjego grobu po raz
Pierwszy dowiedział się prawdy o sobie

Wiersz Eugeniusza Tkaczyszyn-Dyckiego z tomiku “Piosenka o zależnościach i uzależnieniach” – Nagroda Literacka Nike 2009.

Jestem z nadbużańskich łąk

Jestem z poezji Baudelaire’a

Jestem z warszawskiego pośpiechu

Biegnę za tramwajem

Odpoczywam w galeriach

Lubię chować się w małych kafejkach

I włóczyć nocą ulicami

Zbieram to wszystko na siebie

Przypinam do rąk ramion serca

I noszę

i dobrze mi z tym.

Malarstwo i w ogóle twórczość w moim przypadku to emocje. Nie mówię o szalonych zestawieniach barw, rozwichrzonych, pulsujących kompozycjach ale o podskórnym żywiole tkwiącym w każdej mojej pracy. Nie zawsze potrafię to wyrazić, ale na pewno to przeżywam. Podsumowując, nie spodziewajcie się absolutnej ciszy w moich pracach na wystawie w Galerii Podlaskiej (wernisaż 26 czerwca ), bo cisza jest we mnie, a w każdym razie bywa.  Obrazy nie milczą.

Za oknem cloisoński krajobraz Gauguina, kolorowe sukienki kobiet, czerwień sklepowych witryn i niebieski kot na parapecie. Jeżeli w swoim wnętrzu masz kolor, światło i to COŚ, to wszystko przeżyjesz inaczej, ujmiesz mądrzej, wrażliwiej. Marzę o tym, aby mi tej wrażliwości przybywało z dnia na dzień, kosztem wyrzeczeń, oczekiwań, żebym mogła malować jednym drżeniem, pełniej, swobodniej. Wybieram się w daleką podróż. Mam nadzieję, że przeżyję coś wyjątkowego, coś, co może nie zmieni mojego życia, ale pozwoli dalej pracować, szukać i odkrywać?.

Przeczytałam ostatni numer miesięcznika FRAGILE poświęcony luksusowi. Sporo ciekawych artykułów, mnie oczywiście najbardziej zainteresowały te o sztuce. Kiedy zdobędziemy się na luksus nic nie robienia, wtedy zaczynamy zajmować się rzeczami naprawdę ważnymi. To pointa artykułu Pawła Jarodzkiego, który wspomina również polską grupę LUKSUS działającą w latach osiemdziesiątych, programowo odcinającą się od sztuki konceptualnej, czerpiącą inspiracje do swoich wszechstronnych działań z kultury masowej i pop-artu.

“KUP MNIE!” to credo Jeffa Koonsa , bohatera artykułu Aleksandry Hołowni “Luksus dla ubogich”. Dadaiści z Duchampem na czele chichoczą z oddali, ciesząc się, że dalej żyje ich prześmiewczy duch prowokacji i skandalu. Na nic powaga Wersalu, gdy wkraczają metalowe giganty Koonsa: wypolerowane zajączki, tulipany, “dmuchane” psy czy olbrzymie diamenty. A wszystko sprzedawane za astronomiczne sumy.

“Postanowiłem pracować w nierdzewnej stali. Jest to materiał wyrażający pewna godność.
Moje rzeźby mogą być przetopione i użyte ponownie, na przykład do otrzymania garnków albo patelni . Idea luksusu polega na sztucznym podniecaniu ludzi , okradaniu ich z potrzeb politycznych i władzy”.

Koons nie znosi książek, a na pytanie, co chciałby zrobić dla społeczeństwa, odpowiedział, że przy pomocy sztuki pragnąłby publiczność bardziej oświecić. No cóż “troszki straszno, troszki smieszno”, jak mawiają Rosjanie. Całkiem już oświecona odsyłam do lektury Managera (kwiecień/maj 2009), gdzie mamy luksus już na poważnie!

Oczywiście jest też artykuł o diamentach – symbolu bogactwa i przedmiocie pożądania. Chociaż nie wiem, czy nie układają się w postmodernistyczny, trochę campowy wiersz, podtytuły artykułu “Diamenty są wieczne”:

Diament jest mobilny
Pewna inwestycja
Inwestycja niezniszczalna
Inwestycja z tradycjami
Inwestycja ponadczasowa
Diament to skoncentrowane bogactwo
Diament to bogactwo dyskretne
Wartościowy i piękny podarunek
Diament w biżuterii zmienia się w dzieło sztuki.